
Post-Traumatic Stress Disorder

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک واکنش روانی شدید و طولانیمدت است که پس از تجربه یا مشاهده یک رویداد بسیار آسیبزا مانند جنگ، تصادف، بلایای طبیعی، تجاوز یا خشونت رخ میدهد. فرد مبتلا به طور مکرر خاطرات ناخواسته، کابوسها و فلاشبکهای زنده از حادثه را تجربه میکند و سعی میکند از هر چیزی که او را به یاد آن رویداد میاندازد اجتناب کند. همچنین دچار افزایش برانگیختگی (پرخاشگری، بیخوابی، وحشتزدگی) و تغییرات منفی در خلق و شناخت (احساس گناه، بیاعتمادی، فاصله عاطفی) میشود. این علائم میتوانند ماهها یا سالها ادامه یابند و عملکرد روزمره را مختل کنند. درمان مؤثر شامل رواندرمانی (مانند EMDR و CBT متمرکز بر تروما) و داروهای ضدافسردگی (SSRI) است.
تجربه مستقیم یا مشاهده رویدادهای تهدیدکننده زندگی
زمینههای ژنتیکی
سابقه تروماهای قبلی
و فقدان حمایت اجتماعی پس از حادثه.
این علائم تنها میتوانند نشانههایی از وجود اختلال باشند و بهتنهایی برای تشخیص قطعی کافی نیستند؛ در صورت مشاهده این موارد، لازم است برای ارزیابی دقیق و تشخیص نهایی حتماً به روانشناس یا متخصص سلامت روان مراجعه شود.
احساس گناه و بیارزشی
افت عملکرد شغلی/تحصیلی
انزوای اجتماعی شدید
کابوسهای مکرر و بیخوابی
فرسودگی روانی و هیجانی
وحشتزدگی و ترس دائمی
افزایش تنش عضلانی و سلامت جسمی
احساس ناامیدی از آینده
فاصله عاطفی ناشی از بیحسی
مشکل در بیان احساسات
کاهش صمیمیت و همدلی
واکنشهای شدید به محرکها
تعارضات مکرر
وابستگی یا طرد شدن
کاهش حمایت متقابل
خستگی عاطفی شریک زندگی

+ فلاشبکهای مکرر به حادثه
+ کابوسهای مربوط به تروما
+ اجتناب از یادآوریها
+ بیحسی عاطفی
+ احساس گناه یا شرم
+ پرخاشگری و تحریکپذیری
+ بیخوابی و مشکل تمرکز
+ وحشتزدگی در مواجهه با محرکها
- مراجعه به روانشناس متخصص تروما
- تمرین تنفس عمیق و ذهنآگاهی
- گفتگو با افراد معتمد
- نوشتن خاطرات و احساسات
- ورزش و فعالیت بدنی
- پیوستن به گروههای حمایتی
پردازش تروما با حرکات چشم.
تغییر افکار و مواجهه.
کاهش علائم با SSRI.
همراهی خانواده و گروهها.
مراجعه زودهنگام
شروع درمان پس از حادثه.
تمرین EMDR
جلسات منظم پردازش تروما.
مدیریت استرس
کاهش محرکهای تنشزا.
خواب منظم
بهبود کیفیت خواب.
ارتباط با خانواده
افزایش درک و همدلی.
خیر، PTSD میتواند در هر کسی که رویداد آسیبزای شدیدی را تجربه کرده باشد (تصادف، تجاوز، بلایا، خشونت خانگی و ...) رخ دهد. سربازان یکی از گروههای پرخطر هستند، اما نه تنها گروه.
بله، با درمانهای مبتنی بر شواهد مانند EMDR و CBT متمرکز بر تروما، بسیاری از افراد بهبود قابل توجهی پیدا میکنند. درمان ممکن است چند ماه طول بکشد، اما نتایج پایدار است.
اگر علائم (فلاشبک، کابوس، اجتناب) بیش از یک ماه ادامه پیدا کنند و عملکرد روزمره را مختل کنند، باید به روانپزشک یا روانشناس متخصص تروما مراجعه کرد.
همیشه ضروری نیست، اما در موارد شدید با علائم افسردگی و اضطراب شدید، داروهای SSRI میتوانند کمککننده باشند. ترکیب دارو و رواندرمانی معمولاً بهترین نتیجه را دارد.
پیشنهاد ها




خبرنامه
برای داشتن جدید ترین داستانها عضو شوید

Ⓒ 1405 تمام حقوق محفوظ است