حکیم ابوالقاسم فردوسی

شاعر حماسه‌سرای ایرانی، سرایندهٔ شاهنامه. او با بیش از ۵۰ هزار بیت، داستان‌های اسطوره‌ای و عاشقانه ایران را جاودانه کرد. شاهنامهٔ او نه تنها حماسه ملی ایران، بلکه گنجینه‌ای از عشق، پهلوانی و فرهنگ است.

نظامی گنجوی

شاعر غنایی قرن ششم، مشهور به داستان‌سرایی‌های عاشقانه. آثار او شامل خمسه (پنج گنج) است که لیلی و مجنون، خسرو و شیرین و هفت پیکر از معروف‌ترین‌ آنهاست.

فریدون مشیری

شاعر معاصر، از پیشگامان شعر نیمایی با عاطفه‌ای لطیف. مجموعه‌های «کوچه»، «ابر و کوچه» و «گناه دریا» از آثار اوست. شعر «کوچه» نماد عشق نافرجام و نوستالژی اوست.

سعدی شیرازی

استاد سخن، شاعر اخلاق و عشق. بوستان و گلستان او سرشار از حکایت‌های عاشقانه، انسانی و اجتماعی. غزلیات سعدی اوج لطافت و عشق زمینی و عرفانی را به تصویر می‌کشد.

حافظ

شاعر غزل‌سرای سده هشتم، مشهور به لسان‌الغیب. دیوان او ترجمان عشق، رندی، عرفان و نقد اجتماعی است. غزل‌های عاشقانه حافظ در دل هر ایرانی جای دارد.