این منظومه مشهور توسط نظامی گنجوی، شاعر بزرگ ایرانی قرن ششم هجری سروده شده است.

این اثر حدود ۴۷۰۰ بیت دارد و یکی از مشهورترین منظومه‌های عاشقانه زبان فارسی است.

به دلیل شدت عشق و دلباختگی به لیلی، مردم او را مجنون یعنی دیوانه عشق نامیدند.

ریشه داستان به روایت‌های مشهور عربی بازمی‌گردد، اما نظامی آن را به شکلی ادبی و شاعرانه بازآفرینی کرده است.

لیلی، مجنون (قیس)، ابن سلام، پدر مجنون و نوفل از مهم‌ترین شخصیت‌های داستان هستند.

وفاداری به عشق، پایداری در برابر مشکلات و جستجوی حقیقت از مهم‌ترین پیام‌های این اثر است.

این منظومه سومین اثر از مجموعه مشهور خمسه نظامی محسوب می‌شود.

زیبایی زبانی، عمق احساسی و تأثیر گسترده فرهنگی باعث شده این اثر از شاهکارهای ادبیات جهان شناخته شود.

پس از مرگ لیلی، مجنون بر مزار او جان می‌سپارد و داستان با پایانی تراژیک به پایان می‌رسد.

بله. بسیاری از پژوهشگران عشق مجنون را نمادی از عشق الهی و سیر معنوی انسان می‌دانند.

وفاداری بی‌پایان به عشق لیلی و چشم‌پوشی از همه تعلقات دنیوی مهم‌ترین ویژگی اوست.

این داستان به الگویی برای بسیاری از آثار عاشقانه در ادبیات شرق تبدیل شده و در کشورهای مختلف بازنویسی و اقتباس شده است.